خداوند ميفرمايد:

هركه مرا بجويد، خواهد يافت.

هركه مرا بيابد دوستم خواهد داشت.

هر كه دوستم بدارد عاشقم خواهد شد.

هر كه عاشقم شود، عاشقش خواهم شد.

آنكس كه من عاشقش بشوم او را خواهم كشت.

و هر كشته اي را خون بهايي است.. و خون بهاي او، خود من هستم...

خيال تيغ تو با ما حديث تشنه و آب است،

                               اسير خويش گرفتي.. بكش چنانكه تو داني...

                                                              بكش چنانكه تو خواهي...

داستان بینظیری که در جان و دلم نشست و توسط  پیر مقدس روحانیم برایم نقل شد. او میخواست آزادی از قید و بند فکرهای بیهوده و رهایی از بی ایمانی را به من بیاموزد. و چه زیبا آموخت و در جان و دل حك شد.

برایم شرح داد که:

روزی یك یهودی پیش حضرت محمد اومد و به حضرت محمد گفت ای پیامبر، با تحقیق و تفحص دلم آگاهی میدهد كه باید به شما و اسلامی كه شما میفرمایید ایمان بیاورم و اومدم تا آیین مسلمانی و پیرو شما بودن رو بیاموزم.

حضرت محمد میفرمایند:

خوش آمدی ولی آیا میتوانی لطفی كنی و پیش از آن برای من زحمتی بكشی؟ بعد از آن برگرد تا كار را یكسره كنیم.

مرد یهودی با شوق میگوید خیلی هم مشتاق خدمت به شما هستم. حضرت محمد ظرفی را حاوی خوراك به او میدهد و میگوید این خوراك را ما در خانه زیادی داریم، به فلان خانه برو و سریع حركت كن كه تا از ناهار نگذشته به آنها خوراك را برسانی.

مرد شتابان به آدرس مورد نظر میره و در میزنه و صاحبخانه رو از این هدیه ی حضرت محمد آگاه میكنه. صاحبخانه سپاسگزاری میكنه و عذرخواهی میكنه و میگه: من رو ببخشید و به مولایم بگویید با اینكه تبرك دست مقدس شماست نمیتوانم بپذیرم چون خوراك خودمان را خوردیم و سیر هستیم.

مرد بر میگرده و ماجرا را شرح میده و اینبار حضرت محمد باز هم میفرمایند:

پس به خانه ی دیگری به این آدرس برو و سریعا خوراك را به آنها بده.

مرد چنین میكند و باز هم این صاحبخانه هم دقیقا همین را میگوید كه: تشكر و سپاس ولی ما ناهار خورده ایم و بینیاز از خوراك هستیم.

مرد كه گرمازده و خسته و كوفته شده بود باز برمیگردد و زیر لب كمی غر میزد. بر میگردد و ماجرا را شرح میدهد و حضرت محمد دوباره دستور میدهد كه:

 به آدرس دیگری برو و خیلی سریع این را برسان به فلان كس. آنها فقیرند و احتمالا خوراكی ندارند كه بخورند.

مرد یهودی با لبخند ظاهری اما بی میلی شتابان به آدرس سوم میرود و با خود میگوید: اینبار اگر گفتند ما خوراك خورده ایم راه چاره را به این بیخردان میگویم.

به مقصد میرسد و در میزند و آن صاحبخانه هم میگوید سپاسگزارم. به مولایم بگو با اینكه تبرك دستهای شماست اما ما ناهار را خورده ایم و نمیخواهیم.

مرد یهودی اینبار با كمی عصبانیت میگوید: چرا شما نمیفهمید؟! خب این ناهار را از من بگیر و برای شام خود مصرف كن. تو كه فقیر و ندار هستی و مطمئنا خوراكی برای شب خود نداری.

مرد مسلمان آشفته میشود و میگوید آیا تو حقیقتا از سوی مولایم محمد آمدی؟ كفر میگویی؟ این چه حرفی است؟ آیا فكر شب و فردای خود كنم و حرص اندوختن و یا فکر وقتی كه نیامده را داشته باشم؟ اگر تو حقیقتا مسلمان واقعی باشی میدانی كه نباید چنین بگویی.

مرد گیج و مبهوت عذرخواست و با خود گفت: عجب مردمی هستند اینها؟ نزد حضرت محمد باز گشت و ماجرا را شرح داد.

حضرت محمد او را به خانه دعوت كرد و خوراكش داد و فرمود:

آیا میتوانی چون اینها زندگی كنی؟ فكر طعام پسین خود نیستند و ایمان دارند كه خدا روزی دهنده ی همه ی لحظات آنهاست. حرص نمیزنند و چیزی بیشتر از احتیاج همان لحظه ی خود نمیخواهند. این آیین مسلمانی و پیرو من بودن است و اگر میپذیری از همین لحظه مسلمان و یار و همراه من هستی  و دیگر نیازی به هیچ چیزی نیست.

مرد یهودی اشك ریخت و پذیرفت و از یاران حضرت محمد شد و تاثیر این تعلیم اولیه تا پایان عمر با او بود.

***

البته اینها مسلمانان حقیقی هستند و اكنون از میلیونها شاید یكی به اینصورت پیدا شود. آن هم شاید. هركس اینگونه زندگی كند اگر كافر هم باشد در واقع مسلمان است. مسلمانی به انجام مراسم و فریضه های تشریفاتی نیست. بلكه عمل به گوهرهای معرفت و تعالیم حقیقی بزرگانی چون حضرت محمد.

خداوند در كتاب مقدس خود میفرماید:

•  تو را آفریدم از نطفه ای گندیده، عاجز نبودم. چگونه از رساندن روزی تو عاجزم؟
•  تو تكلیف خود را بجا بیاور، من روزی تو را میرسانم. چنانچه تخلف كنی در انجام تكلیف خود، من تخلف نمیكنم در رساندن روزی تو.
•  روزی فردا را از من مخواه، چنانچه من عمل فردا را از تو نمیخواهم

حضرت مسیح فرمود:

• اندیشه نكنید كه چه بخورید و چه بپوشید... زیرا جسم از لباس برتر، و روح از جسم والاتر است.

حضرت علی فرمود:

• از جسم خود بگیر و بر جان خود بیفزا

کلام حق را گفتم. از کتابهای آسمانی و از آنچه در قلب میجوشید. باشد که در عمل گیرم و به کار آید.

...

...

دل من گاهی به اندازه ی انرژی آزاد شده ی یک بمب اتم، میگیرد...

شراب تلخ میخواهم، که مرد افکن بود زورش...

...

رو به تو سجده مي كنم دري به كعبه باز نيست،       بس كه طواف كردمت، مرا به حج نياز نيست،

به هر طرف نظر كنم نماز من نماز نيست.

مرا به بند مي كشي از اين رهاترم كني،             زخم نمي زني به من كه مبتلاترم كني،

از همه توبه مي كنم بلكه تو باورم كني...

قلب من از صداي تو چه عاشقانه كوك شد!          تمام پرسه هاي من كنار تو سلوك شد...

عذاب مي  كشم ولي عذاب من گناه نيست!           وقتي شكنجه گر تويي شكنجه اشتباه نيست...

...

معشوق را فقط در درون خويش مي توانيد بيابيد، زيرا تنها مسكن او دل است...

...

گريه ي شام و سحر، شكر كه ضايع نگشت           قطره ي باران ما، گوهر يكدانه شد

گرچه دل و جانمان، سوخت به هجران ولي،         دل بر دلدار رفت، جان بر جانانه شد

...

پروردگارا... سپاس بيكران

تا خودت... مديون و سپاسگزار و شرمسارت هستم...

رهي معيري

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده‌ام

                                            خارم ولی به سایهٔ گل آرمیده‌ام

با یاد رنگ و بوی تو ای نو بهار عشق

                                           همچون بنفشه سر به گریبان کشیده‌ام

چون خاک در هوای تو از پا فتاده‌ام

                                              چون اشک در قفای تو با سر دویده‌ام

من جلوهٔ شباب ندیدم به عمر خویش

                                      از دیگران حدیث جوانی شنیده‌ام

از جام عافیت می نابی نخورده‌ام

                                       وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده‌ام

موی سپید را فلکم رایگان نداد

                                        این رشته را به نقد جوانی خریده‌ام

ای سرو پای بسته به آزادگی مناز

                                     آزاده من که از همه عالم بریده‌ام

گر می‌گریزم از نظر مردمان رهی

                                     عیبم مکن که آهوی مردم‌ ندیده‌ام

...